Dziękuję

Na początku chcę podziękować.

Podziękować za życie. 

Drugie życie.

 

Dziękuję Ci Boże, że dałeś mi jeszcze jedną szansę. 

By spróbować raz jeszcze. 

Rozpocząć od nowa. 

Tylko znacznie trudniej.

 

Dziękuję lekarzom co walczyli o mnie. 

O moje życie, które mogło się zakończyć tuż po poważnym wypadku samochodowym, który miałam.

Mojej rodzinie, która była w szpitalu krótko po nim. Rodzinie z dalszych stron, która rzuciła wszystko i jechała do mnie.

Podziękowania również dla tych, z którymi byłam wtedy bardzo blisko. 

Dziękuję Wam za nieustającą nadzieją na moje przebudzenie, na powrót do życia.

 

Za radość z mojego najmniejszego ruchu powieką, głową. Próbą mówienia przez otwieranie ust, choć żadne słowo jeszcze nie padło.

 

Dziękuję wszystkim wytrwałym rehabilitantom, fizjoterapeutom. To dzięki Wam nauczyłam się ruszać rękoma, nogami. Nauczyłam się znów chodzić, mówić.

Nauka chodzenia od początku, w dorosłym życiu, była dla mnie bardzo trudna.

Upadło nie tyko moje zdrowie fizyczne ale i psychiczne. Bardzo ciężko było mi się pozbierać. Miałam głęboką depresję.

Dzięki zajęciom z terapeutami, z psychologami, terapiom zajęciowym oraz obecności tych co byli w podobnej sytuacji – uwierzyłam w siebie. Doceniłam to, że żyję. Choć niepełnosprawnie. 

Ważne w moim zdrowieniu było również wsparcie osób, które poznałam na oddziałach rehabilitacji stacjonarnej. Starczyło mi to, że po prostu byli. Kojące dla mnie było ich dobre słowo, przykład. Zwykła rozmowa.

Byłam na tych oddziałach po kilka tygodni, miesięcy. Przeważnie w bardzo pięknym otoczeniu przyrody.

W moim serduchu jest pobyt na oddziale na Helu.💖To głównie tam nastąpił przełom w moim fizycznym i psychicznym zdrowieniu. Tam byli obok mnie najcudowniejsi ludzie jakich mogłam tego czasu spotkać. Dzięki im w końcu wzrosła moja samoocena.

Dziękuję Wam😌

Dziękuję wszystkim – tym bliższym i dalszym, za pozytywne myślenie o moim zdrowieniu. Dziękuję za wszystkie modlitwy. Modlitwy do Jana Pawła II. Za msze święte odprawiane w intencji mojego zdrowia. 

 

Tobie, mój wspaniały mężu i Tobie, córeczko nasza najukochańsza, że stworzyliśmy cudowną, kochającą i wspierającą się rodzinę.

Dziękuję.

Zapraszam Cię do moich wspomnień. 

Do poznania mnie, mojej historii.

Będziesz ze mną? 

Daj znać, że jesteś.😉